نغمه مي خواند به من
ماه و خورشيدي دروغ
باز مي تابد به من
باز مي پرسم ز خود
رنگ بي خوابي چه شد؟
عشق و بي تابي کجاست؟
ماه مهتابي چه شد؟

من خسته ام ، خسته
خسته و سرگردان ، تنها و بي كس
گوشه اتاق تاريكم نشسته ام ،
مثل هرشب تنها همدمم را در آغوش كشيده ام .
او كيست ؟
دو زانوي من ....

آری من دو زانوی خويش را در آغوش كشيده ام و او را ميفشارم ،
تا حس سفر در دلم هميشه تازه بماند .
آری دو زانوی من هميشه مرا در يافتن عشق و حقيقت همراهی كردند ،
اما هيچگاه آن را نيافتم .
درها همه بسته بودند ،
قلبها يخ زده و توخالی.......
حال می خواهم بگريم .... فرياد بزنم ..... ناگفته ها را بازگو كنم .....
اما برای كه ؟ اما برای چه؟
جز اين دو زانوی من چه كسی است تا مرا دريابد.....؟
چه كسي است تا من بتوانم
با او از عشق و دوست داشتن بگويم .....؟
آرای به راستي كه هيچ كس نيست .....
هست؟
من تنها هستم ، تنهای تنها ....
شايد فقط تنهايی مرا بفهمد .... شايد تنهايی بتواند
داغ تنهايی را در من آرام كند!
اين دو زانوی من،
كه هرگز مرا تنها نگذاشتند ،
اكنون خسته اند ، حس رفتن ندارند ،
مي خواهند در آغوش من بمانند....
تنهايی تنها كسی بود كه من می توانستم برای او آرام آرام اشك بريزم .....
وآنگاه
آرام و بی صدا زانوهايم در آغوش من به خواب مي رفتند
و من در آغوش سرد تنهايی.
تنهايي با همه رفافتش،
تك تك روياهای مرا سوزاند،
رويای عشق را .... رويای فردا را....
اكنون من تنها هستم ... تنهای تنها
در اتاق تاريكم .....
پس ای تنهايی با من بمان ،
اما از تو خواهشی دارم ميكنم
هيچ گاه حس عشق را در من همچون رويای عشقم نسوزان.
هر چند ميدانم كه تو او را هم از من خواهی گرفت ...
حال من در تنهايی خويش گم شده ام، همه چيز را از دست داده ام ، حتی خودم را ......

کجا بــودي وقتي برات شکستـم             يخ زده بود شـاخه گُلم تو دستـــم

کجــا بـودي وقتــي غريبــي و درد            داشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد

کجــا بودي وقتي کنـار عکســـات            شبا نشستم به هواي چشمـــات

کجا بــودي ببيني مــن ميســـوزم            عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم

ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدم            هــر چــي که باورت نميشه ديـدم

کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم            نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم

کجا بودي وقتي اشکــام ميريخت           خون جاي گريه از چشام ميـريخت

کجـــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــرد           امــا به خـاطر چشات قسم خـورد

کجـــا بودي وقتي که پرپر شـــدم           سوختم و از غمت خاکستر شدم

                               خنده واسه هميشه از لبـام رفت

                          رسيدن از مرمر رويــاهـــــام رفت

گاهی که دلم به اندازه تمام غروبها می گیرد

   وقتی که بود نمیدیدم

             وقتی که خواند نمی شیدم

   وقتی دیدم که نبود

             وقتی شنیدم که خواند

تنها و تنها ، يک قبر خالي ؛

            خورشيد امروز را هم که به خاک بسپارم ،

                                         ظرفيت ، تکميل مي شود ...

       تا اطلاع ثانوي ،

                          در قلمرو من ،

                                            هيچ آرزويي ،

                                                              حق طلوع ، ندارد ...

باور نکن تنهاییت را   من در تو پنهانم تو در من

از من به من نزدیکتر تو   از تو به تو نزدیکتر من

باور نکن تنهاییت را   تا یک دل و یک درد داری

تا در عبور از کوچه ی عشق بر دوش هم سر می گذاریم

دل تاب تنهایی ندارد

باور نکن تنهاییت را   هر جای این دنیا که باشی

من با توام تنهای تنها

من با توام هر جا که هستی   حتی اگر با هم نباشیم

حتی اگر یک لحظه یک روز   با هم در این عالم نباشیم

این خانه را بگذار و بگذر   با من بیا تا کعبه ی دل

باور نکن تنهاییت را من   با توام منزل به منزل

تا اطلاع ثانوی نه حرف دارم نه حنجره

تا اطلاع ثانوی عشقتو بی خیال می شم

تا اطلاع ثانوی

نه من دیگه نه تو دیگه

تا اطلاع ثانوی برو دیگه برو دیگه

دلم خیلی  گرفته... 

ستاره ی خیال و آرزویم را

در عمق نگاه عاشق تو جست و جو کردم

و چه زیبا در افق چشم های تو می درخشید...

دلم می خواهد هر شب نگاهم کنی

تا من عاشقانه

دنیای ستاره های آرزوهایم را

در نگاه پاک و روشن تو جستجو کنم...

 ای چشم بی غروب

نگاهم کن

که برق نگاهت

روشنی چشم بی فروغ من است

                                      مي دونم دلت گرفته من برات سنگ صبورم

چي شده تنها نشستي مثل تو از همه دورم

  واسه من زندگي سرده نکنه تو هم غريبي                              کاش مي شداشکاتوپاک کرد بميرم تو هم بريدي  

     چه تبسم قشنگي وقتي به غمها بخندي

   آخه ارزشي نداره دل به اين دنيا ببندي

 نازنين دنيا همينه اونکه خواب بود بدترينه

 نکنه تنهات گذاشته آخره عشقها همينه

 ميدوني چقدر عزيزه قطره سپيد شبنم

 مثل اون اشکاي نازت رو تن گلهاي مريم

میتونه بخنده بازم غنچه لطیف مریم

 نازنين خدا بزرگه واسه درده همه مرحم

در رويا ديدم كه با خدا حرف می زنم

او از من پرسيد آيا مايلی چيزی از من بپرسی ؟

گفتم ...اگر وقت داشته باشيد

لبخندی زد و گفت : زمان برای من بی نهايت ادامه دارد

چه پرسشی در ذهن تو برای من هست ؟

پرسيدم : چه چيزی در رفتار انسان ها هست كه شما را شگفت زده می كند ؟

پاسخ داد :

آدم ها از بچه بودن خسته مي شوند.

عجله دارند بزرگ شوند و سپس ...

آرزو دارند دوباره به دوران كودكی باز گردند

سلامتی خود را در راه كسب ثروت از دست می دهند

و سپس ثروت خود را در راه كسب سلامتی دوباره از دست می دهند

چنان با هيجان به آينده فكر می كنند

كه از حال غافل می شوند

به طوری كه نه در حال زندگی می كنند و نه در آينه

آن ها طوری زندگی می كنند كه انگار هيچ وقت نمی ميرند

و جوری می ميرند كه انگار هيچ وقت زنده نبوده اند

ما برای لحظاتی سكوت كرديم

سپس من پرسيدم :

مانند يك پدر كدام درس زندگی را مايل هستی كه فرزندانت بياموزند ؟

پاسخ داد : ياد بگيرند كه نمی توانند ديگران را مجبور كنند كه دوستشان داشته باشد

ولی می توانند

طوری رفتار كنند كه مورد عشق و علاقه ی ديگران باشند

ياد بگيرند كه خود را با ديگران مقايسه نكنند

ياد بگيرند ... ديگران را ببخشند با عادت كردن به بخشندگی

ياد بگيرند تنها چند ثانيه طول می كشد تا زخمی در قلب كسی كه دوستش داريد ايجاد كنيد

ولی سالها طول مي كشد تا آن جراحت را التيام بخشيد

ياد بگيرند يك انسان ثروتمند كسی نيست كه دارايی زيادی دارد

بلكه كسی هست كه كمترين نياز و خواسته را دارد

ياد بگيرند كسانی هستند كه آن ها را از صميم قلب دوست دارند

ولي نمی دانند چگونه احساس خود را بروز دهند

ياد بگيرند و بدانند كه دو نفر می توانند به يك چيز نگاه كنند

ولی برداشت آن ها متفاوت باشد

ياد بگيرند كافی نيست كه تنها ديگران را ببخشند

بلكه انسان ها بايد قادر به بخشش و عفو خود باشند

سپس من از خدا تشكر كردم و گفتم :

آيا چيز ديگری وجود دارد كه مايل باشی فرزندانت بدانند؟

تقدیم به چشمهایی که در راه مانده اند و دلهای غمگینی که آنها را راندند، تقدیم به اشکهایی که

غرورشان شکست و عهدهایی که کسی آنها را نبست. زندگی شیبی ست و عشق سیبی است.

قرار نبود کسی فقط بگوید دوستت دارم، قرار نبود کسی به هوای شکستن دل دیگری بماند

من و تو دور از هم می پوسیم

غمم از پوسیدن نیست

غمم از زیستن بی تو در این لحظه های دلهره ست ...

از کودکی به من آموختند دوست بدار

و حالا

و حالا که دیوانه وار دوستت دارم می گویند فراموش کن....

بیایید الان که به هم نیازمندیم کنار هم باشیم   

امروز که محتاج توام جای تو خالیست

فردا که بیایی به سراغم نفسی نیست

در این خانه کسی نیست

                                         گفتی تمنا ميکنم

گفتم اگر بيند کسی    

                             گفتی که حا شا ميکنم    

     گفتم اگر از بخت بد نا گه رقيب آيد ز در       

                     گفتی که با افسونگری او را زسر وا می کنم        

                                   گفتم که تلخيهای من گر نا گوار افتد ترا      

                          گفتی که با نوش لبی آنرا گوارا ميکنم        

    گفتم اگر از کوی خود روزی ترا گويم برو

                          گفتی که صد سال دگر امروز و فردا ميکنم

خوب دو تا چیز هستن که همیشه چه بخوای چه نخوای باهاتن

سلام ...

             خدا حافظ ...

این دو تا همیشه پیشتن و ولت نمیکنن .

 این دو تا باعث میشن که اختیاری که خدا بهت دادرو کامل نبینی .

همیشه از خداحافظی بدم میومد

آخه خیلی برام سخت بود . شاید واسه بعضی ها راحت باشه ...

خوب ذات هر کسی یه جوریه دیگه . ذات بنده هم این شکلیه !

تو فکرم که بعد رفتن چی کار کنم . هنوز نتونستم تصمیم قاطع بگیرم .

اما مسلمآ یه چیزایی عوض میشه و تغییر میکنه !

شاید افکارم هم عوض شه ...   

اماامیدوارم که بتونم تصمصم درست بگیرم.

زندگی خاطرات جالبی داره . اینم روشششش ...

به  امید بازگشت دوباره .

حالا شاید این شهر گفتن داشته باشه که :

رفتی اما یک نفر در انتظارت مانده است

چشمی از جنسِ بهاران داغدارت مانده است

آشنا دیگر نگاهت را دریغ از ما مدار

چشمهایی مثل دریا بی قرارت مانده است

بی گناهی خوب می دانم گناهت عاشقی است

بی وفا در یاد ما تنها غبارت مانده است

من برای چشم هایت قصه می گویم عزیز

قصه آواره ای که سر بدارت مانده است

آشنای دست های ساده و رویایی ام

رفتی اما یک نفر در انتظارت مانده است ...

ولی هنوز به دنبال یه جواب قانع کننده ام که من برای چی بدنیا آمدم...

خیلی سخته توی یه دنیا ی پر از سوال  بدون جواب زندگی کنی...شایدم  باید جواب همه ی

سوال ها ی روز زمینو پیدا کنم تا اینکه جواب این سوال پیدا بشه...

تازه فهمیدم خدا اسممو از روی لیست بنده هاش خط نزده...

خدا جون خیلی بزرگی...

خدا جون خیلی خوبی...

توی بد ترین وضعیت ها همیشه به دادم رسیدی...اما ... اما...اما.. من حست نکردم...

نمی گم که تو لیست بنده هات اولین نفرم ولی می دونم آخرین نفر هم نیستم...

هنوز هم مطمئن نیستم از ۴-۵ تا پست قبلی بهتر شده باشم...

اینجا بهترین جاست تا بیام و حرفا مو دونه به دونه بزنم...

شاید تا امروز حرفایی تو دلم بوده که به هیچکس نزدم ولی از امروز میام و همه رو می گم...

خدا جون از همین حالا تا انتها فراموشت نمی کنم...!!!

اما باز هم رویای داشتن تو به حقیقت نپیوست!!!

بهار و تابستان از پی هم گذشتند و پاییز زرد فرارسید ولی باز هم از تو خبری نیامد!

نکنه در نقطه ای دور یاد مرا به فراموشی سپرده باشی

و یا شاید کسی اسم مرا از کوله بار گذشته ات ربوده

شاید هم دفتر خاطراتت آنقدر خاک گرفته که قادر به خواندنش نیستی؟

نازنینم

هنوز ردپای رفتنت تا دور دست ها پیداست.

کاش بودی و می دیدی که چگونه چشم دوخته ام به راهت تا برگردی

آنروز که رفتی به احترام غرورم گریه نکردم

تا تو جاری شدن اشک هایم را نبینی

اما امروز این غرور را می شکنم تا شاید دوباره برگردی...